Elke kultuur het ‘n “rite of passage” waarvan die meeste verband hou met bloed of optredes wat braafheid bewys! Die uitdaging bly natuurlik om binne ‘n samelewing die definisie te vind wat braafheid sal omskryf. Tog vreemd hoe daar vir die mans ‘n testosteroon gedrewe daad van aggressie is. Hoe word daar in vandag se samelewing uitdrukking daaraan gegee? Is dit noodwendig kontak sport soos rugby ens. Of is daar ander maniere waarop die manlikheid bewys word? Dit blyk tog dat die testosteroon gedrewe wêreld nie plek het om manlikheid op ‘n ander manier te bewys nie?

 

Aan die ander kant van die muntstuk is die vraag wat die “rite of passage” vir die vrou is? Is dit die estrogen gedrewe soeke om met soveel van die teenoorgestelde geslag seks te hê om die vroulikheid te bewys? Dit bring natuurlik sy eie etiese en Godsdienstige vraagstukke daarmee saam.

 

Dit blyk dat ons tans in ‘n samelewing leef waar die waardes en norme van jouself baie vervaag het, selfs tot op die punt waar daar sub-kulture bestaan met hul eie reels in hierdie verband. Is daar nog hoegenaamd sprake van ‘n algemene aanvaarbare sosiale norm vir beide man en vrou om hul manlikheid of vroulikheid te bewys?

Kort na bevrugting word die fetus gevorm. Na agt weke is die fetus volmaak en van daar af word die organe net verder ontwikkel. Die vraag kom outomaties op, wanneer is die fetus bewus daarvan dat hy/sy ‘n mens is? Miskien een verdere vraag, wanneer is die fetus daarvan bewus dat dit ‘n bepaalde geslag is.

Wanneer is ‘n mens bewus van die feit dat jy dood is? Dit mag na ‘n snaakse, byna filosofiese argument klink. Maar dit het ‘n impak op die mens se hele lewe; vanaf sy selfbeeld, wêreldbeskouing en spiritualiteit.

Vanaf konsepsie tot 40 weke later, ontwikkel daar ‘n totale presoonlikheid, geneties pre-disponeer, maar andersyds ‘n skoon bladsy waarop die eerste letters van die lewe geskryf word. Dit is een van die ou sielkundige vrae: “Nature or nurture!.

Die Bybelse standpunt van: “In sonde ontvang en gebore”, word ook op die spel geplaas. Kan ‘n baba van ‘n week oud reeds gesondig het? Let wel, hier is geen kits-antwoord moontlik nie. Die “stupid vraag is: “Wanneer weet jy dat jy lewe,” Wanneer weet jy dat jy dood is?”

'n Klompie jare gelede was die kwessie van gebedsverhoring net so aktueel soos dit skielik verlede week geword het. Dit was die tyd waarin daar 'n klompie predikers was wat in die land rondbeweeg en genesingsdienste gehou het. Een van die kwessies wat dikwels na vore gekom het, was hulle uitspraak dat mens nie aan die einde van 'n gebed om genesing moet sê: “Laat U wil geskied” nie. Die argument was eenvoudig: ons weet tog dat dit nie God se wil is dat mense moet siek wees nie en daarom is 'n gebed om genesing altyd in lyn met sy wil. Wanneer mens dan bid, “Laat U wil geskied, nie myne nie,” is jy ongelowig en laat jy 'n agterdeur oop vir jou eie ongeloof.



Ek reken mens moet die vraag ernstig genoeg opneem. In Jakobus 5 staan daar tog geskryf dat die ouderlinge van die gemeente vir siekes moet bid, en as hulle gelowig bid, sal dit vir die sieke genesing bring.* Is dit nie daarom 'n daad van ongeloof om te bid: “Laat nogtans nie my wil geskied nie, maar U wil”?

Die tweede uitgawe van Concordia se nuusbrief (November / Desember 2010) is beskikbaar. Gedrukte kopieë word binnekort deur wyksleiers by besoekpunte uitgedeel. Die inhoud van die nuusbrief is hier beskikbaar, maar om aflaai-tyd kort te hou, is die foto's en ander grafiese dinge weggelaat. Om die volledige volkleur nuusbrief te kry kan jy my kontak by Hierdie e-pos adres is teen spambotte beskerm, jy moet JavaSkrip op jou webblaaier ontsper om dit te kan sien . (Hierdie e-pos adres is teen "spambotte" beskerm, jy moet JavaSkrip op jou webblaaier "ontsper" om dit te kan sien.) Lekker lees.